ادبیات برتر

ادبیات عرب

دوستم داشته باش

 

احبینی بلا عـقـد

بدون هیچ ترسی من را دوست داشته باش

وضیعی فی خطوط یدی

و در لابه لای خطهایی که در کف دستان من وجود دارد ناپدید شو

احبینی لاِسبوع لِایام لِساعات

من را برای یک هفته , برای چند روز و حتی برای یک ساعت دوست بدار

فلست انا الذی یهتم بالابد

زیرا من آن کسی نیستم که به ابدیت ایمان داشته باشم

احبینی احبینی

دوستم داشته باش , دوستم داشته باش

تعالى واسقطی مطرا على عطشی وصحرائى

بیا و همچون قطره های باران بر تشنگی و خشکی که درمن وجود دارد ببار

وذوبی فی فمی کالشمع وانعجبی باجزائی

و همچون شمع دربین لبهایم بسوز و با روح من یکی شو

احبینی احبینی

دوستم داشته باش , دوستم داشته باش

احبینی بطهری او بأخطائى

من را همراه با پاکی و گناهی که دارم دوست داشته باش

احبینی وغطینی ایا سقفا من الازهار

دوستم داشته باش و با تن پوشی از گلها من را بپوشان

یا غابات حنائى

ای تویی که همچون جنگلی از مهربانی ومحبت هستی

انا رجلا بلا قدرا

من آن مردی می باشم که هیچ سرنوشتی ندارم

فکونی انتی لی قدری
تو سرنوشت و هدف من باش
احبینی احبینی

دوستم داشته باش , دوستم داشته باش

احبینی ولا تـتـسائلی کیف

بدون آنکه بپرسی چگونه و چطور, دوستم داشته باش

ولا تـتـلعثـمی خجلا

و نگذار شرم و خجالتی که در تو می باشد باعث درنگ تو شود

ولا تـتـساقطی خوفا

و نگذار که ترس در وجود تو رخنه پیدا کند

کونی البحر والمیناء
همچون دریای من و بندرگاهی برای من باش
کونی الارض والمنفى

همچون سرزمینی برای راحتی من و تبعید گاهی برای من باش

کونی الصحوة والأعصار

همچون نسیم و طوفانی برای من باش

کونی اللـیـن والعنفـى

همچون نرمی و به سان خشونتی برای من باش

أحبینی أحبینی

دوستم داشته باش , دوستم داشته باش

معـذبتی وذوبی فی الهواء مثلی کما شـئـتی

همانند من درعشق بسوز و با تمام وجود عاشق من شو

أحبینی بعیدا عن بلاد القهر والکبت

من را به دور از سرزمین ترس و رنج دوست داشته باش

أحبینی أحبینی

دوستم داشته باش , دوست داشته باش


" نزار القبانی "

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم آذر 1391ساعت 2:52 بعد از ظهر توسط نرگس |

الريف في الشعر العربي الحديث

"من الواضح أن طبقة الفلاحین فی البلاد المستعمرة، هی الطبقة الثوریة الوحیدة، أن هذه الطبقة، لا تخشى أن تخسر بالثورة شیئاً، بل تطمع أن تكسب بالثورة كل شیء، والفلاح المنبوذ الجائع، هو الإنسان المستغل الذی یكتشف قبل غیره أن العنف وحده، هو الوسیلة المجدیة".


ادامه مطلب
+ نوشته شده در شنبه سوم تیر 1391ساعت 1:49 بعد از ظهر توسط نرگس |

نامه هایی برای تمام زنان جهان از نزار قبانی

نامه هایی برای تمام زنان جهان
این نامه ی آخر است .....
پس از آن نامه یی وجود نخواهد داشت
این واپسین ابر پر باران خاکستری ست
که بر تو می بارد ؛
پس از آن دیگر بارانی وجود نخواهد داشت

این جام آخر شراب است بانو ؛
و دیگر نه از مستی خبری خواهد بود ؛
نه از شراب ...

آخرین نامه ی جنون است این
... آخرین سیاه مشق کودکی
دیگر نه ساده گی کودکی را به تماشا خواهی نشست ؛
نه شکوه جنون را .....

دل به تو بستم گل یاس ِ دلپذیر ....
چون کودکی که از مدرسه می گریزد
و گنجشک ها و شعرهایش را

در جیب شلوارش پنهان می کند

من کودکی بودم ؛
گریزان و آزاد
بر بام شعر و جنون
اما تو زنی بودی ؛
با رفتارهای عامیانه
زنی که چشم به قضا و قدر دارد
و فنجان قهوه
و کلام فالگیران
.... زنی رو در روی صف خواستگارانش

افسوس ....
از این به بعد در نامه های عاشقانه ؛
نوشته های آبی نخواهی خواند
در اشک شمع ها ؛
و شراب نیشکر
ردّی از من نخواهی دید

از این پس در کیف نامه رسان ها
بادبادک رنگینی برای تو نخواهد بود
دیگر در عذاب زایمان کلمات
و در عذاب شعر حضور نخواهی داشت

جامهء شعر را بدر آوردی
خودت را بیرون از باغهای کودکی پرتاب کردی
و بدل به نثر شدی .....ا

 

+ نوشته شده در شنبه سوم تیر 1391ساعت 11:58 قبل از ظهر توسط نرگس |

شعری از نازک الملائکه

أنا

اللیلُ یسألُ من أنا

أنا سرُّهُ القلقُ العمیقُ الأسودُ

ؤ أنا صمتُهُ المتمرِّدُ

قنّعتُ کنهی بالسکونْ

ولفقتُ قلبی بالظنونْ

وبقیتُ ساهمةً هنا

أرنو وتسألنی القرونْ

أنا من أکون؟

والریحُ تسأل من أنا

أنا روحُها الحیران أنکرنی الزمانْ

أنا مثلها فی لا مکان

نبقى نسیرُ ولا انتهاءْ

نبقى نمرُّ ولا بقاءْ

فإذا بلغنا المُنْحَنى

خلناهُ خاتمةَ الشقاءْ

فإِذا فضاءْ!

 

والدهرُ یسألُ من أنا

أنا مثلهُ جبّارةٌ أطوی عُصورْ

وأعودُ أمنحُها النشورْ

أنا أخلقُ الماضی البعیدْ

من فتنةِ الأمل الرغیدْ

وأعودُ أدفنُهُ أنا

لأصوغَ لی أمسًا جدیدْ

غَدُهُ جلید

والذاتُ تسألُ من أنا

أنا مثلها حیرَى أحدّقُ فی ظلام

لا شیءَ یمنحُنی السلامْ

أبقى أسائلُ والجوابْ

سیظَل یحجُبُه سراب

وأظلّ أحسبُهُ دنا

فإذا وصلتُ إلیه ذابْ

وخبا وغابْ

 ترجمه فارسی در ادامه مطلب


ادامه مطلب
+ نوشته شده در یکشنبه چهارم اردیبهشت 1390ساعت 2:33 بعد از ظهر توسط نرگس |

محمود درویش

محمود درويش - فلسطين

وعود من العاصفة

 

وليكن

 

لا بدّ لي أن أرفض الموت


وأن أحرق دمع الأغنيات الراعفةْ


وأُعري شجر الزيتون من كل الغصون الزائفة


فإذا كنت أغني للفرح


خلف أجفان العيون الخائفة


فلأن العاصفة


وعدتني بنبيذ


وبأنخاب جديدة


وبأقواس قزح


ولأن العاصفة


كنّست صوت العصافير البليدة


والغصون المستعارة


عن جذوع الشجرات الواقفة

وليكن ...


لا بد لي أن أتباهى بك يا جرح المدينة


أنت يا لوحة برق في ليالينا الحزينة


يعبس الشارع في وجهي


فتحميني من الظل ونظرات الضغينة

سأغني للفرح


خلف أجفان العيون الخائفة


منذ هبّت في بلادي العاصفة


وعدتني بنبيذ وبأقواس قزح

 

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم فروردین 1390ساعت 1:8 بعد از ظهر توسط نرگس |

شعر ولاه الارض از احمد مطر

 

هو من يبتدئ الخلق

وهم من يخلقون الخاتمات!

هو يعفو عن خطايانا

وهم لا يغفرون الحسنات!

هو يعطينا الحياة

دون إذلال

وهم، إن فاتنا القتل،

يمنون علينا بالوفاة!

شرط أن يكتب عزرائيل

إقراراً بقبض الروح

بالشكل الذي يشفي غليل السلطات!

**

هم يجيئون بتفويض إلهي

وإن نحن ذهبنا لنصلي

للذي فوضهم

فاضت علينا الطلقات

واستفاضت قوة الأمن

بتفتيش الرئات

عن دعاء خائن مختبئ في ا لسكرا ت

و بر فع ا لـبصـما ت

عن أمانينا

وطارت عشرات الطائرات

لاعتقال الصلوات!

**

ربنا قال

بأن الأرض ميراث ا لـتـقـا ة

فاتقينا وعملنا الصالحات

والذين انغمسوا في الموبقات

سرقوا ميراثنا منا

ولم يبقوا لنا منه

سوى المعتقلات!

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم فروردین 1390ساعت 1:51 بعد از ظهر توسط نرگس |

شعری از احمد شوقی

جارة الوادي




يا جارةَ الوادي ، طَرِبْتُ وعادنـــــــي


ما يشبهُ الأَحلامَ من ذكـــــــــــــراك


مَثَّلْتُ في الذكرى هواكِ وفي الكرى


والذكرياتُ صَدَى السنينَ الحـــــاكي


ولقد مررْتُ على الرياض برَبْـــــــــــوَةٍ


غَنَّاءَ كنتُ حِيـــــــــــــالَها أَلقـــــــــاك


ضحِكَتْ إِليَّ وجُوهــــــــها وعيــــونُها


ووجدْتُ في أَنفاســــــــــــــها ريّـــاك


لم أدر ما طِيبُ العِناقِ على الهــــوى


حتى ترفَّق ســـــــــاعدي فطــــــواك


وتأَوَّدَتْ أَعطــــــــافُ بانِك في يـــدي


واحــــــــمرّ من خَفَرَيْهما خــــــــدّاك


ودخَلْتُ في ليلين : فَرْعِك والُّدجـى


ولثمتُ كالصّبح المنــــــــــوِّرِ فــــــاكِ


ووجدْتُ في كُنْهِ الجوانحِ نَشْــــــــوَةً


من طيب فيك ، ومن سُــــلاف لَمَاك


وتعطَّلَتْ لغةُ الكـــــــــــــلامِ وخاطبَتْ


عَيْنَىَّ في لغة الهــــــــــــــوى عيناك


ومَحَــــــــوْتُ كلَّ لُبانةٍ من خاطـــــري


ونَسِيتُ كلَّ تَعـــــاتُبٍ وتشـــــــــاكي


لا أمسِ من عمرِ الزمــــــــــان ولا غَدٌ


جُمِع الزمانُ فكان يومَ رِضـــــــــــــــاك
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم فروردین 1390ساعت 12:50 بعد از ظهر توسط نرگس |

قصیده طلاسم از ایلیا ابو ماضی

قصيدة طلاسم

جئت لا أعلم من أين ولكني أتيت
ولقد أبصرت قدامي طريقا فمشيت
وسأبقى ما شيا ان شئت هذا ام ابيت
كيف جئت؟ كيف ابصرت طريقي ؟
لست أدري!



أجديد أم قديم أنا في هذا الوجود
هل أنا حر طليق أم أسير في قيود
هل أنا قائد نفسي في حياتي أم مقود
أتمنى أنني أدري ولكن ...
لست أدري!



وطريقي ما طريقي؟أطويل أم قصير ؟
هل أنا أصعد أم أهبط فيه وأغور؟
أأنا السائر في الدرب أم الدرب يسير
ام كلانا واقف والدهر يجري؟
لست أدري!



ليت شعري وأنا في عالم الغيب الأمين
أتراني كنت أدري أنني فيه دفين
وبأني سوف أبدو وبأني سأكون
أم تراني كنت لا أدرك شيئا؟
لست أدري!



أتراني قبلما أصبحت إنسانا سويا
أتراني كنت محوا أم تراني كنت شيئا
الهذا اللغز حل أم سيبقى أبديا
لست أدري ..... ولماذا لست أدري؟
لست أدري!



البحر:
قد سألت البحر يوما هل أنا يا بحر منكا؟
هل صحيح ما رواه بعضهم عني وعنكا؟
أم ترى ما زعموا زورا وبهتانا وإفكا؟
ضحكت أمواجه مني وقالت :
لست أدري!



أيها البحر أتدري كم مضت ألف عليكا
وهل الشاطئ يدري أنه جاث لديكا
وهل الأنهار تدري أنها منك إليكا
ما الذي الأمواج قالت حين ثارت؟
لست أدري!



أنت يا بحر أسير آه ما أعظم أسرك
أنت مثلي أيها الجبار لا تملك أمرك
أشبهت حالك حالي وحكى عذري عذرك
فمتى أنجو من الأسر وتنجو؟..........
لست أدري!



ترسل السحب فتسقي أرضنا والشجرا
قد أكلناك وقلناقد أكلنا الثمرا
وشربناك وقلنا قد شربنا المطرا
أصواب ما زعمنا أم ضلال ؟
لست أدري!



قد سألت السحب في الآفاق هل تذكر رملك
وسألت الشجر المورق هل يعرف فضلك
وسألت الدر في الأعناق هل تذكر أصلك
وكأني خلتها قالت جميعا :.........
لست أدري!



يرقص الموج وفي قاعك حرب لن تزولا
تخلق الأسماك لكن تخلق الحوت الأكولا
قد جمعت الموت في صدرك والعيش الجميلا
ليت شعري أنت مهد أم ضريح؟...........
لست أدري!




ادامه مطلب
+ نوشته شده در شنبه بیستم فروردین 1390ساعت 4:37 بعد از ظهر توسط نرگس |

اشعاری از بدر شاکر السیاب شاعر عراقی

چشمانت دو نخلستان است در سپيده مان
يا دو مهتابی که ماه از آن بر می دمد
وقتی چشمانت برق می زند، از تاک برگ می رويد
و نورها می رقصند... مثل نقش ماه در آب
وقتی از تکان پارو به لرزه می افتد
گويی نبض ستارگان است که در ژرفای آن می تپد.
و در مهی از اندوه شفاف فرو می روند
همچو دريايی که شب روی آن دست می کشد
گرمای زمستان و لرزش پائيز را با خود دارد
و مرگ، و تولد، و تاريکی، و روشنايی؛
پس رعشه ی گريه اعماق جانم را می لرزاند
و شوری غريب آسمان را در بر می گيرد
مثل بچه ای که از ماه به وحشت افتد.
رنگين کمان ابرها را می نوشد
و قطره قطره ذوب می شود در باران....
مثل قهقهه پسربچه ها لای چوب بست تاکها
و همهمه سکوت گنجشک ها بر درختان.
سرود باران
باران...
باران...
باران...
+ نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اسفند 1389ساعت 10:41 قبل از ظهر توسط نرگس |

نزار قبانی

امروز همه نیاز من این است که تو را به نام بخوانم

و مشتاق حرف حرف نام تو باشم

مثل کودکی که مشتاق تکه ای حلواست

مدت هاست نامت

بر روی نامه هام نیست

از گرمی ان گرم نمی شوم

اما امروز در هجوم اسفند

پنجره‌ها در محاصره

می خواهم تو را به نام بخوانم

اتش کوچکی روشن کنم

چیزی بپوشم

وتو را ای ردای بافته از گل پرتقال

وشکوفه‌های شب بو احضار کنم

نمیتوانم نامت را در دهانم

وتو را در درونم پنهان کنم

گل با بوی خود چه میکند؟

گندم زار با خوشه؟

با تو سر به کجا گذارم؟

کجا پنهانت کنم؟

وقتی مردم تو را

در حرکت دستهام

موسیقی صدام

توازن گام هایم می بینند

تو که قطره بارانی بر پیرهنم

دکمه طلایی بر استینم

کتاب کوچکی در دستانم

و زخم کهنه ای بر گوشه لبم

با این همه فکر میکنی پنهانی و به چشم نمی ایی؟

مردم از عطر لباسم می فهمند

معشوق من تویی

از عطر تنم می فهمند

با من بوده ای

از بازوی به خواب رفته ام می فهمند که زیر سر تو بوده

دیگر نمی توانم پنهانت کنم

از درخشش نوشته هام می فهمند به تو می نویسم

از شادی قدم هایم، شوق دیدن تو را

از انبوه گل بر لبم بوسهٔ تو را

چه طور می خواهی قصهٔ عا شقانه مان را

از حافظهٔ گنجشکان پاک کنی؟

و قانع شان کنی که خا طرات شان را منتشر نکنند؟

+ نوشته شده در سه شنبه هفدهم اسفند 1389ساعت 3:27 بعد از ظهر توسط نرگس |

شعر عربی

طيفك في بالـي .. كلمات د. أديب بازهير

أنا أحبـك و أموت فيـك         و طيفك ساكـن في بالـي

وعيونـك  أنـا أعشقهـا         وأسهرهـا والسهر يحلالـي

 

في الزحمـه أفكـر  فيـك         و اشلون لو جلست لحالـي

أنا شمعه ولجـلك أحرقهـا         لجل تنـورلك عتم الليالـي

 

تعال الحيـن  بالله عليـك          وشوف بحبك ايش جرالـي

عيوني تبكـي من شوقهـا          وقلبي يشكـي من حالـي

 

كل همـي كيف أرضيـك         وهذا كل حلمي و آمالـي

أدور الفرحـه  و أسرقهـا         وأعطيك من فرحي ياغالـي

 

اذا  ما جيت أنـا  أجيـك          ولوغبت طيفك هنا قبالـي

هـذي دقنـي و احلقهـا          لو لقيت مجنون فيك بدالـي

+ نوشته شده در دوشنبه شانزدهم اسفند 1389ساعت 12:41 بعد از ظهر توسط نرگس |

جواهری شاعری از دیار عراق

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم بهمن 1389ساعت 12:28 بعد از ظهر توسط نرگس |

واژهایی که نمی میرند از عبد الوهاب البیاتی

واژه هایی که نمی میرند

درباره  شعر عبدالوهاب البیاتی

البیاتی

بی شك شعر عراق را می توان آغاز گر شعر نو جهان عرب دانست . شعر نو عراق در سال 1947 با شاعران توانمندی چون بدرالشاكرالسیاب ،نازك الملائكه و عبدالوهاب البیاتی توانست به تجدید حیات شعری خود و جهان عرب در دنیای معاصر برآید .


ادامه مطلب
+ نوشته شده در دوشنبه پانزدهم شهریور 1389ساعت 12:18 بعد از ظهر توسط نرگس |

شعر امروز و فردا

شعر جدید زمانی در ایران ظهور و بروز یافت كه انسان ایرانی با دنیایی جدید روبه رو شد.
طبیعتاً شاعر نیز به عنوان فردی كه در چنین شرایطی زندگی كرده و پرورش یافته است نمی تواند در شعر خود چون گذشتگان بیندیشد، تصویرسازی كند و... شعر بسراید.

ادامه مطلب
+ نوشته شده در شنبه بیست و دوم اسفند 1388ساعت 11:49 قبل از ظهر توسط نرگس |

نازک الملائکه

بی‌تردید ادبیات‌ امروز جهان‌ عرب‌، مدیون‌ كسی‌ است‌ كه‌ شعر عربی‌ را از تنگناهای‌ قافیه‌،

وزن‌، عروض‌ و محتوا و معیارهای‌ مشخص و كلاسیك‌ آن‌ رهایی‌ بخشید. او كسی‌ نیست‌ جز

نازك‌الملائكه‌ كه‌ عنوان‌ بنیانگذار مسلم‌ شعر امروز عرب‌ را به‌ خود اختصاص‌ داده‌ است‌


ادامه مطلب
+ نوشته شده در شنبه بیست و دوم اسفند 1388ساعت 11:42 قبل از ظهر توسط نرگس |
مطالب قدیمی‌تر